چگونه یک همه‌چیزخوار اخلاقی باشیم؟ (راز تغذیه‌ی آگاهانه)

خلاصه‌ی مقاله

• تولید غذا یکی از عوامل اصلی فشار بر منابع طبیعی زمین است و شامل استفاده‌ی گسترده از زمین، مصرف زیاد آب، انتشار گازهای گلخانه‌ای و رواناب کودها می‌شود.
• کاهش مصرف گوشت قرمز و جایگزینی بخشی از آن با پروتئین‌های گیاهی مانند توفو، لوبیا و کینوا می‌تواند تأثیر چشمگیری در کاهش ردپای کربنی داشته باشد.
• روش‌های کشاورزی پایدار مانند آبیاری قطره‌ای، جمع‌آوری آب باران و پرورش دام‌های تغذیه‌شده با علف طبیعی راه‌هایی مؤثر برای حفظ منابع هستند.
• خرید محصولات محلی، کاهش ضایعات غذایی و برنامه‌ریزی وعده‌ها نه‌تنها به محیط‌زیست کمک می‌کند بلکه هزینه‌های خانوار را نیز کاهش می‌دهد.
• یک همه‌چیزخوار اخلاقی، کسی است که بین لذت از غذا و مسئولیت در برابر زمین تعادل ایجاد می‌کند.

تولید غذا به‌طور اجتناب‌ناپذیری فشار زیادی بر محیط‌زیست وارد می‌کند.
انتخاب‌های غذایی روزانه‌ی شما می‌تواند تأثیر زیادی بر پایداری کلی رژیم غذایی‌تان داشته باشد.
اگرچه رژیم‌های گیاه‌خواری و وگان معمولاً سازگارتر با محیط‌زیست هستند، اما همه‌ی افراد نمی‌خواهند به‌طور کامل از خوردن گوشت دست بکشند.
این مقاله برخی از تأثیرات عمده‌ی تولید غذا بر محیط‌زیست و همچنین چگونگی خوردن گوشت و گیاهان به‌صورت پایدارتر را بررسی می‌کند.
به‌طور خلاصه، در اینجا توضیح داده می‌شود که چگونه می‌توان یک همه‌چیزخوار اخلاقی بود.

“Being conscious of your decisions surrounding food can go a long way toward furthering a sustainable food environment for years to come.”

«آگاه بودن نسبت به تصمیماتی که درباره‌ی غذا می‌گیری، می‌تواند گامی بزرگ در جهت ساختن محیطی غذایی پایدار برای سال‌های آینده باشد.»

هلث لاین

تأثیر زیست‌محیطی غذا

با تولید غذا برای مصرف انسان، هزینه‌ای زیست‌محیطی نیز همراه است.
با افزایش جمعیت جهان، تقاضا برای غذا، انرژی و آب نیز به‌طور مداوم در حال افزایش است، که این امر باعث افزایش فشار بر سیاره‌ی ما می‌شود.
در حالی که نمی‌توان به‌طور کامل از این تقاضا اجتناب کرد، مهم است که درباره‌ی آن‌ها آگاهی پیدا کنیم تا تصمیمات پایدارتری درباره‌ی غذا بگیریم.

استفاده از زمین کشاورزی

یکی از عوامل قابل تغییر در کشاورزی، میزان استفاده از زمین است.
با توجه به اینکه نیمی از زمین‌های قابل سکونت جهان در حال حاضر برای کشاورزی استفاده می‌شود، استفاده از زمین نقش بزرگی در تأثیرات زیست‌محیطی تولید غذا دارد.
به‌طور خاص، برخی محصولات کشاورزی مانند دام، گوشت بره، گوشت گوسفند و پنیر، بخش عمده‌ای از زمین‌های کشاورزی جهان را به خود اختصاص داده‌اند.
دام‌ها، هنگامی که چراگاه‌ها و زمین‌های مورد استفاده برای کشت خوراک دام در نظر گرفته شوند، ۷۷٪ از زمین‌های کشاورزی جهانی را اشغال می‌کنند.
با این حال، آن‌ها تنها ۱۸٪ از کالری و ۱۷٪ از پروتئین جهانی را تشکیل می‌دهند.
با افزایش استفاده از زمین برای کشاورزی صنعتی، زیستگاه‌های طبیعی از بین می‌روند و محیط‌زیست دچار اختلال می‌شود.
نکته‌ی مثبت این است که فناوری‌های کشاورزی در قرن بیستم و بیست‌ویکم به‌طور چشمگیری بهبود یافته‌اند.
این بهبود در فناوری باعث افزایش عملکرد محصول در هر واحد زمین شده است، به‌طوری‌که برای تولید همان مقدار غذا به زمین کمتری نیاز است.
یکی از گام‌هایی که می‌توان برای ایجاد یک سیستم غذایی پایدار برداشت، جلوگیری از تبدیل زمین‌های جنگلی به زمین‌های کشاورزی است.
شما می‌توانید با پیوستن به انجمن‌های حفاظت از زمین در منطقه‌ی خود، در این زمینه کمک کنید.

گازهای گلخانه‌ای

یکی دیگر از تأثیرات مهم زیست‌محیطی تولید غذا، گازهای گلخانه‌ای است؛ تولید غذا حدود یک‌چهارم از کل انتشار جهانی گازهای گلخانه‌ای را تشکیل می‌دهد.
گازهای گلخانه‌ای اصلی شامل دی‌اکسیدکربن (CO2)، متان، اکسید نیتروژن و گازهای فلوئوردار هستند.
گازهای گلخانه‌ای یکی از عوامل اصلی و ادعاشده‌ی مسئول تغییرات اقلیمی محسوب می‌شوند.
از ۲۵٪ سهم تولید غذا در انتشار گازهای گلخانه‌ای، دامداری و شیلات ۳۱٪، تولید محصولات کشاورزی ۲۷٪، استفاده از زمین ۲۴٪ و زنجیره‌ی تأمین ۱۸٪ را تشکیل می‌دهند.
با توجه به اینکه محصولات مختلف کشاورزی میزان متفاوتی از گازهای گلخانه‌ای تولید می‌کنند، انتخاب‌های غذایی شما می‌تواند تأثیر زیادی بر ردپای کربنی‌تان بگذارد — یعنی مقدار کل گازهای گلخانه‌ای که یک فرد باعث آن می‌شود.
برای آشنایی با راه‌هایی که می‌توانید در عین لذت بردن از غذاهای مورد علاقه‌تان، ردپای کربنی خود را کاهش دهید، به خواندن ادامه دهید.

استفاده از آب

اگرچه ممکن است آب برای بیشتر ما منبعی بی‌پایان به نظر برسد، بسیاری از مناطق جهان با کمبود آب روبه‌رو هستند.
کشاورزی مسئول حدود ۷۰٪ از مصرف آب شیرین در سراسر جهان است.
با این حال، محصولات کشاورزی مختلف در طول تولید، میزان متفاوتی از آب را مصرف می‌کنند.
محصولاتی که برای تولیدشان بیشترین آب مورد نیاز است شامل پنیر، مغزها، ماهی‌ها و میگوهای پرورشی، و سپس گاوهای شیری هستند.
بنابراین، روش‌های کشاورزی پایدارتر فرصت بزرگی برای کنترل مصرف آب فراهم می‌کنند.
برخی از این روش‌ها شامل استفاده از آبیاری قطره‌ای به جای آبیاری بارانی، جمع‌آوری آب باران برای آبیاری محصولات و کشت گیاهان مقاوم به خشکی است.

رواناب کودها

آخرین تأثیر عمده‌ی تولید سنتی غذا که می‌خواهم به آن اشاره کنم، رواناب کودها یا همان پدیده‌ی اتریفیکیشن است.
زمانی که محصولات کشاورزی کوددهی می‌شوند، احتمال دارد مواد مغذی اضافی وارد محیط اطراف و منابع آبی شوند، که به‌نوبه‌ی خود می‌تواند اکوسیستم‌های طبیعی را مختل کند.
ممکن است فکر کنید کشاورزی ارگانیک می‌تواند راه‌حلی برای این مشکل باشد، اما لزوماً این‌طور نیست.
در حالی که روش‌های کشاورزی ارگانیک باید عاری از کودها و آفت‌کش‌های مصنوعی باشند، اما کاملاً بدون مواد شیمیایی نیستند.
بنابراین، تغییر به محصولات ارگانیک به‌طور کامل مشکل رواناب را حل نمی‌کند.
با این حال، نشان داده شده است که محصولات ارگانیک نسبت به محصولات معمولی باقی‌مانده‌ی آفت‌کش کمتری دارند.
در حالی که شما به‌عنوان مصرف‌کننده نمی‌توانید مستقیماً روش‌های استفاده از کود در مزارع را تغییر دهید، می‌توانید از گزینه‌های دوستدار محیط‌زیست حمایت کنید، مانند استفاده از گیاهان پوششی یا کاشت درخت برای کنترل رواناب.

با تولید غذا برای مصرف انسان، انواعی از تأثیرات زیست‌محیطی ایجاد می‌شود.
اصلی‌ترین تأثیرات قابل‌تغییر تولید غذا شامل استفاده از زمین، انتشار گازهای گلخانه‌ای، مصرف آب و رواناب کودها است.

روش‌های تغذیه‌ی پایدارتر

در ادامه، برخی از روش‌های تغذیه‌ی پایدارتر آورده شده است، از جمله در مورد مصرف گوشت.

آیا خوردن غذای محلی تأثیری دارد؟

وقتی صحبت از کاهش ردپای کربنی می‌شود، خوردن غذای محلی یکی از توصیه‌های رایج است.
در حالی که خوردن غذای محلی از نظر منطقی درست به نظر می‌رسد، اما به‌اندازه‌ای که تصور می‌شود بر پایداری بیشتر غذاها تأثیر ندارد — اگرچه ممکن است مزایای دیگری داشته باشد.
داده‌های اخیر نشان می‌دهند که آنچه می‌خورید بسیار مهم‌تر از جایی است که غذا از آن می‌آید، زیرا حمل‌ونقل تنها بخش کوچکی از کل انتشار گازهای گلخانه‌ای غذا را تشکیل می‌دهد.
این بدان معناست که انتخاب غذای کم‌انتشارتر، مانند مرغ، نسبت به غذای با انتشار بالاتر، مانند گوشت گاو، تأثیر بیشتری دارد — فارغ از اینکه غذا از کجا آمده باشد.
با این حال، در یک مورد خاص، خوردن غذای محلی می‌تواند ردپای کربنی شما را کاهش دهد، و آن هم در مورد غذاهای بسیار فاسدشدنی است که باید به‌سرعت منتقل شوند.
این نوع غذاها اغلب از طریق حمل‌ونقل هوایی جابه‌جا می‌شوند که میزان انتشار آن تا ۵۰ برابر بیشتر از حمل‌ونقل دریایی است.
این غذاها عمدتاً شامل میوه‌ها و سبزیجات تازه مانند مارچوبه، لوبیا سبز، انواع توت‌ها و آناناس هستند.
شایان ذکر است که تنها بخش بسیار کوچکی از عرضه‌ی غذایی از طریق هوا جابه‌جا می‌شود — بیشتر غذاها با کشتی‌های بزرگ یا کامیون‌ها منتقل می‌شوند.
با این حال، خوردن غذای محلی ممکن است مزایای دیگری نیز داشته باشد، مانند حمایت از تولیدکنندگان محلی با شیوه‌های کشاورزی پایدارتر، خوردن محصولات فصلی، دانستن منبع دقیق غذا و چگونگی تولید آن.

مصرف متعادل گوشت قرمز

غذاهای غنی از پروتئین مانند گوشت، لبنیات و تخم‌مرغ حدود ۸۳٪ از انتشار گازهای رژیمی ما را تشکیل می‌دهند.
از نظر ردپای کربنی، گوشت گاو و گوشت بره در صدر فهرست قرار دارند.
این امر به دلیل استفاده‌ی گسترده از زمین، نیازهای غذایی، فرآوری و بسته‌بندی آن‌ها است.
علاوه بر این، گاوها در فرآیند گوارش خود متان تولید می‌کنند که به افزایش ردپای کربنی آن‌ها می‌افزاید.
در حالی که گوشت قرمز حدود ۶۰ کیلوگرم معادل CO₂ در هر کیلوگرم گوشت تولید می‌کند، دیگر غذاها به‌مراتب کمتر از این مقدار را دارند.
به‌عنوان مثال، مرغ ۶ کیلوگرم، ماهی ۵ کیلوگرم و تخم‌مرغ ۴٫۵ کیلوگرم CO₂ معادل در هر کیلوگرم تولید می‌کنند.
برای مقایسه، این مقدار به‌ترتیب برابر است با ۱۳۲ پوند، ۱۳ پوند، ۱۱ پوند و ۱۰ پوند CO₂ معادل در هر پوند گوشت قرمز، مرغ، ماهی و تخم‌مرغ.
بنابراین، خوردن کمتر گوشت قرمز می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی ردپای کربنی شما را کاهش دهد.
خرید گوشت قرمز تغذیه‌شده با علف از تولیدکنندگان محلی پایدار ممکن است اندکی از انتشار گازهای گلخانه‌ای بکاهد، اما داده‌ها نشان می‌دهد که کاهش کلی مصرف گوشت قرمز تأثیر بیشتری دارد.

مصرف بیشتر پروتئین‌های گیاهی

راه تأثیرگذار دیگر برای ترویج همه‌چیزخواری اخلاقی، خوردن منابع پروتئین گیاهی بیشتر است.
غذاهایی مانند توفو، لوبیا، نخود، کینوا، دانه‌ی شاهدانه و مغزها ردپای کربنی بسیار پایین‌تری نسبت به بیشتر پروتئین‌های حیوانی دارند.
در حالی که محتوای تغذیه‌ای این پروتئین‌های گیاهی ممکن است با پروتئین‌های حیوانی متفاوت باشد، اما با تنظیم اندازه‌ی وعده‌ها می‌توان پروتئین مورد نیاز را تأمین کرد.
افزودن منابع پروتئین گیاهی بیشتر به رژیم غذایی به این معنا نیست که باید کاملاً از غذاهای حیوانی چشم‌پوشی کنید.
یکی از روش‌های کاهش مصرف پروتئین حیوانی این است که نیمی از پروتئین موجود در یک دستور غذایی را با پروتئین گیاهی جایگزین کنید.
برای مثال، هنگام تهیه‌ی خوراک چیلی سنتی، می‌توانید نیمی از گوشت چرخ‌کرده را با توفوی خردشده جایگزین کنید.
به این ترتیب، طعم گوشت را همچنان خواهید داشت، اما مقدار پروتئین حیوانی و در نتیجه ردپای کربنی وعده‌ی غذایی کاهش می‌یابد.

کاهش ضایعات غذایی

آخرین جنبه‌ی تبدیل شدن به یک همه‌چیزخوار اخلاقی، کاهش ضایعات غذایی است.
در سراسر جهان، ضایعات غذایی مسئول ۶٪ از تولید گازهای گلخانه‌ای هستند.
اگرچه این رقم شامل از دست رفتن غذا در طول زنجیره‌ی تأمین به‌دلیل نگهداری یا حمل‌ونقل نامناسب نیز می‌شود، اما بخش بزرگی از آن مربوط به دور ریختن غذا توسط خرده‌فروشان و مصرف‌کنندگان است.
برخی روش‌های عملی برای کاهش ضایعات غذایی عبارتند از:
• خرید میوه و سبزیجات منجمد در صورتی که قصد استفاده‌ی سریع ندارید
• خرید ماهی‌های منجمد در بسته‌های وکیوم‌شده، چون ماهی از کوتاه‌ترین عمر نگهداری برخوردار است
• استفاده از همه‌ی بخش‌های خوراکی میوه‌ها و سبزیجات (مثلاً ساقه‌ی بروکلی)
• خرید از بخش محصولات ردشده در سوپرمارکت‌ها
• نخریدن بیشتر از نیاز در هر بازه‌ی زمانی
• بررسی تاریخ مصرف مواد غذایی فاسدشدنی قبل از خرید
• برنامه‌ریزی وعده‌های غذایی هفتگی
• فریز کردن مواد غذایی که به‌زودی استفاده نمی‌کنید
• مرتب‌سازی یخچال و انبار تا بدانید چه دارید
• تهیه‌ی آبگوشت یا عصاره از استخوان‌ها و سبزیجات باقی‌مانده
• خلاقیت در دستورهای غذایی برای استفاده از مواد باقیمانده

مزیت دیگر کاهش ضایعات غذایی این است که می‌تواند هزینه‌های خرید شما را نیز به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
با اجرای برخی از روش‌های بالا، می‌توانید ضایعات غذایی و ردپای کربنی خود را همزمان کاهش دهید.

اگرچه نمی‌توان انتشار گازهای ناشی از تولید غذا را کاملاً حذف کرد، اما راه‌های زیادی برای کاهش آن‌ها وجود دارد.
موثرترین روش‌ها شامل کاهش مصرف گوشت قرمز، مصرف بیشتر پروتئین‌های گیاهی و کاهش ضایعات غذایی است.

نتیجه نهایی

تولید غذا از طریق استفاده از زمین، انتشار گازهای گلخانه‌ای، مصرف آب و رواناب کودها مسئول بخش بزرگی از انتشار جهانی است.
در حالی که نمی‌توان به‌طور کامل از این اثرات اجتناب کرد، اما تغذیه‌ی آگاهانه‌تر و اخلاقی‌تر می‌تواند به‌شدت ردپای کربنی شما را کاهش دهد.
اصلی‌ترین راه‌های انجام این کار شامل کاهش مصرف گوشت قرمز، افزایش مصرف پروتئین‌های گیاهی و کاهش هدررفت مواد غذایی است.
آگاه بودن نسبت به تصمیمات غذایی می‌تواند گامی بلند در جهت ایجاد محیط غذایی پایدار برای سال‌های آینده باشد.